Het is vandaag precies dertig jaar geleden dat Roermond werd getroffen door een aardbeving. In de vroege ochtend van 13 april 1992 werd de zwaarste aardbeving in Nederland ooit gemeten. “Angstige mensen in pyjama op straat, gevels en auto’s in puin, schoorstenen afgebroken en overal stenen op straat”, opende het NOS-journaal die dag, nu dertig jaar geleden. Het NOS-journaal ging in Roermond en Melick de straat op: Inwoners van het dorp Melick, vlak bij Roermond, vertelden die dag aan een verslaggever van de NOS: “Het was heel erg. We hebben ons aangekleed, de honden gepakt en naar buiten. Het was doodeng.” Een andere vrouw zei: “Ik deed de slaapkamerdeur open en zag dat de muur gescheurd was. Ik stond te trillen op mijn benen.” Miljoenen mensen schrokken om 3.20 uur ‘s nachts wakker. De beving beschadigde veel huizen en gebouwen, vooral in het gebied tussen Roermond, Maaseik in België en Heinsberg in Duitsland. Alleen al voor Nederland werd de schade geschat op ongeveer 170 miljoen gulden, omgerekend zo’n 77 miljoen euro. Schade die in de meeste gevallen niet werd vergoed door de verzekeraars. Het Rode Kruis stelde het rampengironummer 777 open. Daarmee werd ruim 22 miljoen gulden opgehaald. Het kabinet droeg 20 miljoen gulden bij. Tientallen mensen raakten lichtgewond. Een 79-jarige vrouw uit Bonn, de voormalige hoofdstad van de Bondsrepubliek ruim 120 kilometer van het epicentrum, schrok zo erg van de beving dat zij overleed aan een hartverlamming. “De beving werd gevoeld tot in Tsjechië, Zwitserland, Frankrijk en Engeland”, zegt seismoloog Läslo Evers van het Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut (KNMI) drie decennia later tegen 1limburg. “Met 5,8 op de schaal van Richter is het voor Noord-West Europa zelfs een van de zwaarste bevingen ooit.” De aardbeving ontstond bij de Peelrandbreuk. “Op ongeveer vijftien kilometer diepte schoven breukvlakken over elkaar en dat veroorzaakte de beving.” Evers zegt dat een vergelijkbare aardbeving in de toekomst niet ondenkbaar is. “Een beving van deze magnitude treedt statistisch gezien één keer in de 50 tot 100 jaar op.”