Na de nieuwe aardbeving in Syrië en Turkije is duidelijker hoe groot de behoefte aan psychologische hulp is, zeggen hulpverleningsorganisaties tegen de NOS. “Veel mensen kregen een herbeleving, of sprongen uit paniek van balkons of uit ramen”, zegt Jasper Kuipers, directeur van Dokters van de Wereld. Bij de beving gisteren, met een kracht van 6,4, zijn volgens de autoriteiten aan de Turkse kant zeker zes doden en bijna 300 gewonden gevallen. Aan de Syrische kant zijn er volgens het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten vijf doden en meer dan 500 gewonden. Overlevenden in het rampgebied waren de beving van twee weken geleden nog aan het verwerken toen de aarde gisteren opnieuw hevig begon te trillen. Dat leidde tot veel paniek, zegt Elsa van Zoest, noodhulpexpert van Giro 555, waar elf hulporganisaties onder vallen. “Mensen voelen zich nergens meer veilig. Ook van hulpverleners in het gebied hoor ik dat zij bang zijn”, zegt Van Zoest. “De nieuwe beving benadrukt het belang van psychologische hulp.” De hulpverleningsorganisaties van Giro 555 bieden al psychologische hulp, maar de nadrukt ligt nu op kinderen, zegt Van Zoest. “We creëren veilige ruimtes, waar kinderen kunnen spelen en verwerken wat ze hebben meegemaakt.” Kinderen kunnen bijvoorbeeld met gespecialiseerde hulpverleners in gesprek over wat zij hebben meegemaakt. “Dit gebeurt spelenderwijs, dus bijvoorbeeld via tekeningen”, zegt Van Zoest. Ook de hulpverleningsorganisatie Dokters van de Wereld – die niet is aangesloten bij Giro 555 – heeft psychologen in het getroffen gebied. Dit is volgens directeur Kuipers geen goede omgeving voor een volledige traumabehandeling. “Hier zijn mensen van dag tot dag aan het overleven.” Dokters van de Wereld biedt wel “eerste psychologische hulp”, wat voornamelijk bestaat uit het voeren van gesprekken over ervaringen. “Om zo te voorkomen dat trauma’s zich opstapelen”, zegt Kuipers. Na de beving van gisteren is hulpverlening volgens Kuipers ingewikkelder geworden omdat wegen en bruggen nog meer beschadigd zijn geraakt. “Voor onze mobiele teams is het moeilijk om door het gebied te reizen. En de bevoorrading van onze klinieken is ook lastig.” Verder is het type hulpverlening niet erg veranderd, zegt Van Zoest. “De noden zijn hetzelfde.” De hulporganisaties zetten volgens haar vooral in op toegang tot schoon drinkwater, warme maaltijden, medicijnen en tijdelijke opvanglocaties. Van Zoest verwacht ook niet dat er opeens veel meer hulp nodig is. “De hulpverlening werd al opgeschaald. Dat blijven we doen, om zo veel mogelijk mensen te bereiken.”