Stapels papieren liggen in de verder nogal lege huiskamer van Jordi López in El Prat, een stadje bij Barcelona. Het zijn documenten van de rechtbank, bezwaarschriften, pleidooien voor het Europees Parlement. Allemaal gaan ze over het gevecht dat López levert opdat zijn kinderen meer lessen in het Spaans krijgen. En minder in het Catalaans. Voor zijn oudste zoon, die doof is, zijn de problemen groot, vertelt López. Doordat het gezin thuis Spaans spreekt kreeg zijn zoon een leerachterstand. “Mijn zoon heeft meer moeite dan andere kinderen om de lessen te volgen. Het zou beter gaan als de klassen deels in het Spaans gingen. Maar de school wil er niets van weten. ‘De taal die we hier spreken is nu eenmaal Catalaans’, was de reactie.” In navolging van gerechtelijke uitspraken moet de deelstaat een kwart van de lessen op scholen in het Spaans geven. Maar in de praktijk wordt dat aantal niet gehaald. Het Catalaanse bestuur, gevormd door twee separatistische partijen, steunt de schoolbesturen die afwijken van de regels. Zo kunnen de scholen zich beter aanpassen aan de ‘linguïstische realiteit’. López gelooft weinig van die theorie. “Vijf jaar geleden probeerden de afscheidingsgroepen met een referendum hun zin te krijgen. En nu is taal het wapen van de onafhankelijkheidspartijen geworden. Het is indoctrinatie van kinderen via taal. De lessen gaan nog maar twee uur per week in het Spaans.” Maar Teresa Vivancos, directrice van een lagere school in Badalona, ziet dat anders. Ze laat het schoolgebouw zien, waar een meerderheid van Spaanssprekende kinderen bijna alle lessen in het Catalaans krijgt. Deze lokale taal komt dichter in de buurt van het Frans en Italiaans dan het Spaans. “Hier heeft iedereen het recht om Catalaans te spreken”, zegt Vivancos. “De enige manier is door kinderen onder te dompelen in het Catalaans.” Vivancos heeft bewogen herinneringen aan het referendum van vijf jaar geleden. Ook al eindigde dat niet in de felbegeerde onafhankelijkheid, ze gelooft dat het op een dag wel zo ver komt. “Het onderwijzen in het Catalaans is onvermijdelijk als we tot een eigen land willen komen. Een eigen land, los van de Spaanse staat. Dit is de taal van dit land.” Al zeker tachtig ouders, onder wie Jordi López, begonnen individuele rechtszaken tegen het Catalaanse bestuur om onderwijs in het Spaans af te dwingen. Sommige politieke partijen en andere organisaties steunen de bezwaarmakers. Ze willen dat het Spaans niet alleen als aparte taal wordt onderwezen, maar ook wordt gebruikt in de lessen in andere vakken. Zo ver is het nog lang niet, is López duidelijk gebleken. “Er is veel angst onder ouders, want het gaat om hun kinderen. Niemand spreekt me meer aan als ik de kinderen naar school breng. Ik ben uit de WhatsApp groep van de klas gezet. Je raakt geïsoleerd.” Schooldirecteur Vivancos ziet het heel anders: “Ouders die willen dat we veel meer Spaans tijdens de lessen gaan spreken hebben geen idee wat op onze scholen gebeurt. Ze gebruiken hun kinderen voor hun eigen politieke strijd.” En dat is precies hetzelfde verwijt als het andere kamp in de Catalaanse schoolstrijd naar voren brengt.