Dat het RIVM weer fouten heeft gemaakt in de lijst met grootste ammoniak- en stikstofuitstoters is een kras op het blazoen van het instituut. Dat heeft Charles Wijnker, directeur Milieu en Veiligheid van het RIVM gezegd in de Tweede Kamer. De Kamer had het RIVM uitgenodigd om een toelichting te geven op de fout. Wijnker bood zowel de Kamer als de betrokken boeren excuses aan. Deze week meldde het instituut aan minister Van der Wal dat er opnieuw iets is misgegaan met de data die ten grondslag liggen aan de lijst met de 100 grootste uitstoters. Van der Wal informeerde de Kamer daarover. In een brief noemde zij de gang van zaken al zeer betreurenswaardig. Ze wil dat een ‘externe partij’ bekijkt hoe het RIVM de kwaliteit van zijn eigen processen bewaakt. Wijnker heeft begrip voor die wens van de minister. Hij noemde betrouwbaarheid een van de kernwaarden van het RIVM. “Dat er weer fouten zijn gemaakt, is voor ons pijnlijk; dit helpt niet bij de beleidsvorming op een gevoelig dossier en het leidt tot verwarring.” Het instituut onderzoekt zelf nog wat precies de gevolgen zijn van de fouten en het zal in afwachting daarvan publicaties over stikstof “on hold” zetten. Ook Kamerleden reageerden geschrokken. CDA-woordvoerder Boswijk zei dat hij in de stikstofdiscussie vaak nepnieuws en onzin moet ontkrachten. “U begrijpt dat ik moedeloos ben geworden toen ik dit hoorde. Als ik al niet meer op het RIVM kan vertrouwen, waar zijn we dan nog? Ik heb er echt slecht van geslapen en dat is voor het eerst in anderhalf jaar.” Volgens het RIVM kloppen de cijfers gemiddeld, maar zijn de gemeten emissies voor sommige staltypen te hoog en bij andere juist te laag uitgevallen. Het gaat vooral om pluimveebedrijven, voor een klein deel ook om varkensstallen en niet om rundvee. Op vragen van Kamerleden antwoordde de RIVM-directeur dat bij zijn weten tot nu toe geen beleidsbeslissingen door de fout worden geraakt. Hij benadrukte verder dat gegevens van het RIVM niet als enige bron kunnen worden gebruikt om besluiten over een bepaald bedrijf te nemen. Volgens Wijnker moeten provincies steeds kijken wat in een concrete situatie passend is en moet ook bij de beoordeling van zogeheten piekbelasters lokale informatie betrokken worden.