Voor het eerst sinds corona mogen lhbti’ers en sympathisanten in Seoul weer de straat op voor het Queerfestival. Toch valt er weinig te vieren; rechten van seksuele minderheden staan onder druk in Zuid-Korea. Discriminatie van homo’s, lesbiennes en trans personen is aan de orde van de dag, zeggen belangenorganisaties. Gedanst wordt er door de duizenden deelnemers aan het festival, ook wel de Pride genoemd. Veelal onder paraplu’s, het regent pijpenstelen. Het is voor eerst in drie jaar dat er weer een vergunning wordt verleend voor het festival. Vanwege corona werden grotere evenementen in Korea lange tijd in de ban gedaan. Dat het evenement in zijn huidige vorm kon doorgaan, is geen vanzelfsprekendheid. Een week eerder stelde burgemeester van Seoul Oh Se-hoon dat de gemeente zijn terrein mogelijk niet meer beschikbaar stelt als er tijdens de Pride ‘te veel bloot’ te zien zou zijn. Het is de stem van de conservatievere stroom in Korea, die onder de nieuwe president Yoon verder aan zichtbaarheid heeft gewonnen. Tijdens een tegendemonstratie rond het festival scandeert een grote groep Koreanen anti-homoleuzen. “Korea wordt door de buitenwereld in veel opzichten misschien gezien als ware een ontwikkeld land op het gebied van mensenrechten”, zegt Shim Ki-Yong. Hij is oprichter van Dawoom, een organisatie die zich inzet voor betere rechten van seksuele minderheden. “Waar het gaat om de rechten van de lhbti-gemeenschap gaat het hier achteruit, of is er sprake van stilstand.” Ondanks een tegendemonstratie genoten de deelnemers van het festival: In 2002 oordeelde de rechter in Zuid-Korea dat actrice en trans persoon Harisu het recht had om haar geslacht te veranderen. Daarmee was ze een van de eersten in het land. Maar twintig jaar later zijn trans personen in het leger niet welkom. Zo werd militair Byun Hee-soo, kort na haar geslachtsverandering, ontslagen uit het leger. De rechter noemde dat ontslag later onwettig, maar dat maakte Byun zelf niet meer mee. Afgelopen jaar overleed ze, ze zou zelfmoord hebben gepleegd. Volgens onderzoek van belangenclub Dawoom hebben vier op de tien jonge lhbti’ers in het afgelopen jaar aan zelfmoord gedacht, fors hoger dan gemiddeld in Zuid-Korea. “Elke dag weer haatzaaiende uitlatingen, elke dag weer discriminatie”, zegt Shim. “Van familie, van vrienden, op school en op het werk. Veel jongeren komen liever niet uit de kast.” Veel Koreaanse beroemdheden doen hetzelfde, zegt hij, uit angst dat een coming-out gevolgen heeft voor hun carrière. Shim is, als activist, open over zijn seksuele voorkeuren. Dat was niet altijd zo. “Tijdens mijn diensttijd kon ik er niet over praten”, zegt hij. “Seks tussen twee mannen in het leger is bij wet nog altijd strafbaar.” Ook buiten werktijd, en buiten de militaire bases. Meerdere Koreaanse mannen zijn daar recentelijk nog voor vervolgd en veroordeeld, al stelt een oordeel van de hoogste rechter eerder dit jaar die omstreden wet wel opnieuw ter discussie. “We moeten van die wet af”, zegt Shim duidelijk. En de Koreaanse lhbti-gemeenschap wil meer. Zo wordt er geregeld gedemonstreerd voor de invoering van een anti-discriminatiewet. “Niet alleen voor de rechten van seksuele minderheden, maar om alle minderheden in de samenleving beter te beschermen”, zegt Shim over de wet, waarvan de eerste versie vijftien jaar geleden al naar voren werd geschoven. Ondanks brede steun onder de bevolking voor zo’n wet wil of durft de politiek er nog niet aan. “Een handvol mensen houdt het tegen”, wijst Shim naar de veelal oudere, conservatievere garde in Korea, en de oppositie onder religieuze groepen in het land. Uit de wet zou kunnen voortvloeien dat het niet accepteren van het homohuwelijk ook discriminatie is, en alsnog toegestaan moet worden. “Het is duidelijk dat er wat moet veranderen, maar dat kan alleen als iedereen zich laat horen”, besluit de activist. NOS Stories sprak twee jaar geleden uitgebreid met ‘Holland’, een van de weinige, openlijk homoseksuele K-pop-artiesten. Hij vertelt hoe lastig dat kan zijn in Zuid-Korea en de populaire K-pop-scene: