Reddingsteams die op zoek zijn naar de vermiste onderzeeër Titan, zouden met tussenpozen geluiden onder water gehoord hebben. Dat meldt de Amerikaanse kustwacht. De geluiden werden gisteren opgevangen tijdens de zoektocht naar de duikboot die twee dagen eerder vermist was geraakt tijdens een duik naar het wrak van de Titanic. Volgens de kustwacht zijn de geluiden gehoord door een P-3 patrouillevliegtuig. Naar aanleiding van de geluiden zijn onderwaterrobots naar die plek gestuurd om op zoek te gaan naar de oorsprong van het geklop. Tot nu toe hebben die nog niets gevonden. CNN en Rolling Stone Magazine maakten eerder al melding van “klopgeluiden” op basis van een interne memo van de Amerikaanse overheid over de zoektocht naar duikboot Titan. Het was op basis van die memo onduidelijk wanneer het gebonk dinsdag werd gehoord of hoe lang het aanhield. Een update die later dinsdag werd verstuurd suggereerde dat er meer geluiden werden gehoord, aldus CNN. De geluiden zouden er volgens de update op duiden dat “hoop op overlevenden” gerechtvaardigd is. Volgens Rolling Stone komt de informatie uit een interne e-mail aan de binnenlandse veiligheidsdienst DHS, gestuurd door een groep die betrokken is bij de zoekactie. “Sonarboeien maakten als eerste melding van een contact”, citeert het blad de mail. “Het patrouillevliegtuig hoorde iedere 30 minuten klopgeluiden in het gebied. Vier uur later werd er extra sonarapparatuur ingezet en het geklop was nog steeds te horen.” De mail maakt ook melding van een “wit en rechthoekig object” dat elders in het water zou zijn gezien. Er werd een schip op afgestuurd, maar dat wijzigde wat later weer koers om de klopgeluiden te onderzoeken, schrijft het zoekteam. Gisteren maakte de Amerikaanse kustwacht bekend de zoekactie naar de Titan uit te breiden. Er werd al gezocht vanuit de lucht en vanaf het water, maar de kustwacht gaat ook zoeken met een onderzeeër. Frankrijk stuurt een schip met een diepzeerobot om mee te helpen. Een van de vijf Titan-opvarenden is een bekende Franse onderzoeker. Naast de patrouillevliegtuigen, sonarboeien en onderwaterrobots die nu al worden ingezet, stuurt het Amerikaanse leger nog meer materieel. Het gaat daarbij om nog een extra C-130-toestel en een systeem dat op grote diepte kan opereren, het Flyaway Deep Ocean Salvage System. Dat kan grote objecten als gezonken vliegtuigen of schepen diep in de oceaan naar de oppervlakte brengen. Ook Frankrijk heeft hulp gestuurd. Het onderzoeksschip Atalante heeft naast allerlei zoekapparatuur ook een onderwaterrobot aan boord die tot op 4000 meter diepte kan worden ingezet. Het schip is inmiddels aangekomen in het gebied. Een mini-onderzeeër beschikt normaal gesproken over allerlei veiligheidsmechanismen en communicatiemiddelen, legt onderzeebootbouwer Erik Hasselman uit: De Titan was op weg naar het in 1912 gezonken passagiersschip Titanic op 3800 meter diepte in de Atlantische Oceaan. Volgens het bedrijf dat de expeditie uitvoert, OceanGate, was er voor 96 uur zuurstof aan boord. De zoektocht is dan ook een race tegen de klok. OceanGate helpt mee, net als de Canadese kustwacht. Tientallen oceanologen, diepzee-expeditieleden en een ex-manager van OceanGate hebben het bedrijf in 2018 al gewaarschuwd voor een catastrofe. David Lochridge was OceanGates voormalige directeur zee-operaties. Hij waarschuwde in januari 2018 dat de veiligheid van de mini-onderzeeër die het bedrijf ontwikkelde in het geding was. Hij wees op “de slechte kwaliteitscontrole en veiligheidsprotocollen waar betalende passagiers zich niet bewust van zouden zijn”. Lochridge werd kort daarna ontslagen bij OceanGate, volgens hemzelf vanwege de kritiek op de weigering van het bedrijf “om het experimentele ontwerp aan kritische testen te onderwerpen”, zei hij in een rechtszaak tegen het ontslag. Datzelfde jaar, meldt de New York Times, kwam ook een groep van meer dan dertig experts en ondernemers betrokken bij diepzee-expedities met waarschuwingen aan het adres van Stockton Rush, de ceo van OceanGate en een van de passagiers in de vermiste Titan. De groep stelde dat de experimentele aanpak van het bedrijf en het gebrek aan traditionele controles in potentie tot “catastrofale problemen” konden leiden.