Voor een deel van de Nederlanders met Turkse wortels is deze zomervakantie anders dan anders. Turkije en Syrië werden begin dit jaar getroffen door een verwoestende aardbeving waarbij meer dan 50.000 doden vielen. Een deel van de Turkse Nederlanders maakt daardoor andere keuzes deze zomer. De NOS sprak met vijf Turkse Nederlanders. De aardbeving heeft hem aan het denken gezet, zegt Erkan Coşkunsu. “Het leven is kort en iedereen is druk, druk, druk. Verjaardag hier, feestje daar, deadlines. Normaal gesproken ging ik met mijn gezin maximaal tweeënhalve week naar een all-inclusive resort in Turkije en lieten we ons vermaken. Nu wil ik meer van het land zien, lekker rondtrekken en samen herinneringen maken.” Hij hoort ook om zich heen over andere plannen. “Mensen hebben meer behoefte om naar Turkije te gaan dit jaar. Mensen met familie in de getroffen gebieden pikken bijvoorbeeld ook neefjes en nichtjes op om buiten het rampgebied samen vakantie te vieren.” Voor het eerst in jaren gaat Coşkunsu niet vliegen. “Mijn broertje, mijn oudste zoons en ik gaan samen met de auto, echt een avontuur. Ik heb zelf heel goede herinneringen aan mijn kindertijd, toen we met vier kinderen achterin een Volkswagen T3 naar Turkije reden. Nu we langer op vakantie gaan, is het ook de moeite om met de auto te gaan en het maakt ons flexibeler.” Coşkunsu is ook voorzitter van de Hengelose voetbalclub SC Barbaros, die geld inzamelde voor de aardbevingsslachtoffers. Tijdens de vakantie zoekt hij de broer op van Furkan Kazci, een speler van de Deventer voetbalclub Turkse Kracht die bij de aardbeving omkwam. “Samen met Kazci’s broer bekijken we ter plekke hoe we een deel van het geld kunnen besteden. Ook om het voor onszelf af te sluiten.” Vriendinnen Sümeyye Sahin en Filiz Ilmaz stoppen dit jaar een hoop vakantie-uren in een crowdfundingsactie. Op 2 september stappen ze in Enschede op de fiets om binnen een maand de Turkse grens te bereiken. Het wordt een reis van meer dan 2000 kilometer, met onderweg een boottocht van Italië naar Griekenland. Met de fietstocht willen ze geld inzamelen voor een bouwproject voor mensen die door de aardbeving dakloos werden. De twee kennen elkaar van vrijwilligerswerk dat ze in februari deden. “De aardbeving leefde bij ons enorm omdat mensen in onze omgeving directe familieleden zijn verloren”, zegt Sahin. “Op een gegeven moment vroeg Filiz zich af wat we nog meer konden doen en ze vertelde dat ze eigenlijk naar Turkije wilde fietsen. ‘We gaan!’, zei ik. Het zou ook gek voelen om nu een ‘relaxvakantie’ te boeken terwijl zoveel mensen geen huis hebben.” De vriendinnen zien hun fietstocht niet echt als vakantie. “Eerder als een ervaring die we aangaan, zowel fysiek als mentaal”, zegt Sahin. “Het is bijna iedere dag 100 kilometer bikkelen. De wekker gaat om 06.00 uur, want we moeten voor zonderondergang onze nieuwe slaapplek bereiken.” Voordat de aardbeving plaatsvond, was Ilmaz van plan om deze zomer een paar weken met haar neefje door Turkije te trekken. “We wilden door het zuidoosten van land reizen om cultuur te snuiven en meer te leren over de geschiedenis van Turkije. Bijvoorbeeld in steden zoals Mardin en Hatay.” Nu hopen Ilmaz en Sahin na het bereiken van de Turkse grens naar Hatay te vliegen om te zien hoe het bouwproject waarvoor ze geld inzamelen vorm krijgt. In onderstaande video vertellen Sümeyye en Filiz waar ze het meest tegen opzien: De 9-jarige Ceyhun reist naar het getroffen gebied om net als ieder jaar zijn familie op te zoeken. Toch is het anders dan anders, want zijn opa en oma wonen nu niet meer in een flatgebouw, maar in een klein tijdelijk huisje. “Heel veel mensen daar leven in tenten en hebben weinig eten. Dus wij willen proberen te helpen. We kopen bijvoorbeeld eten en drinken en kussenslopen”, zei hij vlak voor vertrek tegen het Jeugdjournaal. Zijn moeder Medine Kuscu hoort in haar omgeving dat meer mensen hun vakantie aanpassen. “Veel mensen gaan juist niet naar het aardbevingsgebied omdat ze geen verblijfsplek hebben vanwege de vele ingestorte en beschadigde gebouwen. Zij gaan bijvoorbeeld naar badplaatsen in het zuiden of aan de Egeïsche zee.”