De Franse filmregisseur Jean-Luc Godard is op 91-jarige leeftijd overleden. Hij was in de jaren 60 een van de bekendste gezichten van de Franse nouvelle vague, een beweging van jonge filmmakers die braken met de tradities die tot dan toe voor bioscoopfilms golden: ze improviseerden veel in hun films, lieten de camera vrijelijk bewegen en namen hun films op in het openbaar en niet in studio’s. Godard (1930) groeide op in Zwitserland, maar verhuisde na zijn middelbareschooltijd naar Parijs. Daar ontwikkelde hij zich in de jaren 50 tot gezaghebbend criticus en essayist voor het invloedrijke tijdschrift Cahiers du Cinéma, waarin de bioscoopfilm werd beschouwd als hoge kunst en de regisseur gezien werd als ‘auteur’ van zijn eigen film. Godard was er redacteur samen met andere later bekende filmregisseurs als François Truffaut en Claude Chabrol, en scoorde met zijn eerste lange film À bout de souffle (‘Buiten Adem’) in 1960 direct een grote hit: zijn hoofdrol in deze film maakte van acteur Jean-Paul Belmondo een filmster, en Godard kreeg de regisseursprijs op het filmfestival van Berlijn. De trailer van À Bout de souffle, die onlangs gerestaureerd is uitgebracht: Zijn maatschappijkritische kant kwam naar voren in Godards volgende film Le Petit Soldat, over de Algerijnse strijd voor onafhankelijkheid van Frankrijk in de jaren 50. Godard suggereerde in de film dat de Fransen bereid waren tot wreedheden zoals marteling om hun kolonie te behouden, en daardoor was de film jarenlang verboden in Frankrijk. Pas in 1963 was de film te zien voor het publiek, hoewel die al in 1960 voltooid was. Godard scoorde later in het decennium nog grote hits met zijn misdaadfilm Bande à part (1964), waarin Godards vrouw Anna Karina een hoofdrol speelde, en Pierrot le Fou (1965), wederom met Jean-Paul Belmondo. In de late jaren 60 ging Godard steeds meer een antikapitalistische en anti-establishment boodschap uitdragen in zijn werk. Hij legde in 1968 met andere regisseurs het filmfestival van Cannes plat, uit solidariteit met de studentenopstand in Parijs. Zijn politieke drama Tout va bien (1972), met Jane Fonda en Yves Montand, draait om de staking in een worstfabriek, en de achterliggende klassenstrijd. Vanaf de jaren 70 zakte Godard weg als gezaghebbend filmmaker, maar hij bleef een voorbeeld voor jonge Amerikaanse filmmakers. Hij wordt gezien als inspiratiebron voor de vroege films van Martin Scorsese, zoals Mean Streets (1973) en Taxi Driver (1976). Quentin Tarantino was zo onder de indruk van Godards films dat hij zijn productiemaatschappij A Band Apart noemde, een verwijzing naar een van de bekendste films van Godard. Godards films werden nooit bekroond met een Oscar, maar in 2010 kreeg hij wel een ‘Academy Honorary Award’, een ere-Oscar bedoeld voor een compleet oeuvre. Op sociale media brengt president Macron een eerbetoon aan Godard. “We verliezen een nationale schat, een geniale blik”: