Het aantal mensen dat slachtoffer is van moderne slavernij is in vijf jaar tijd gestegen van 40 miljoen naar bijna 50 miljoen. Dat zeggen de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO), de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) en mensenrechtenorganisatie Walk Free op basis van eigen onderzoek. Onder moderne slavernij verstaan de organisaties “gevallen van uitbuiting, waarin een persoon niet kan weigeren of vertrekken door bedreigingen, geweld, dwang, misleiding en/of machtsmisbruik”. De belangrijkste twee vormen zijn gedwongen werk en gedwongen huwelijken. In 2021 waren er volgens de onderzoekers 49,6 miljoen moderne slaven. In 27,6 miljoen gevallen ging het om gedwongen arbeid en 22 miljoen keer om een gedwongen huwelijk. De belangrijkste oorzaak van de toename van moderne slavernij zijn de verslechterde werkomstandigheden door de coronacrisis, zeggen de organisaties. Veel mensen belandden in de schulden doordat ze hun baan verloren, wat mensen kwetsbaarder maakt voor uitbuiting. Verder speelt mee dat de migratie wereldwijd is toegenomen, door diverse conflicten en klimaatverandering. Uit het onderzoek blijkt dat migranten drie keer zo vaak gedwongen werk verrichten als mensen zonder migratieachtergrond. Moderne slavernij doet zich over heel de wereld voor, benadrukken de organisaties. In Azië en rond de Stille Oceaan komt moderne slavernij het meest voor (15,1 miljoen slaven), gevolgd door Europa en Centraal-Azië (4,1 miljoen slaven). In Europa gaat het behalve om migranten ook om kinderen in Oost-Europa die gedwongen worden om te bedelen. De organisaties verwijzen in het rapport naar de Duurzame Ontwikkelingsdoelen, die de lidstaten van de Verenigde Naties hebben gesteld voor 2025-2030. Beloftes en verklaringen van goede wil zijn niet genoeg voor het behalen van deze doelen, zeggen ze in het rapport. Een van die duurzame ontwikkelingsdoelen is het afschaffen van kinderarbeid in 2025 en andere vormen van moderne slavernij en dwangarbeid in 2030. Guy Rider, directeur-generaal van de IAO, noemt het “schokkend” dat de situatie niet verbetert. Volgens Rider zijn het niet alleen de nationale overheden die verantwoordelijk zijn, maar zijn er ook internationale standaarden nodig.