Hoe kom je bij je geld in een land dat volgens de Wereldbank wordt geteisterd door een van de grootste financiële crises ter wereld in 150 jaar? Voor sommige mensen in Libanon is het antwoord: door een bank te overvallen. Vanwege bankrestricties mogen miljoenen rekeninghouders maar een paar honderd euro per maand van hun rekening halen, ongeacht hoeveel daarop staat. Het is lang niet genoeg om rond te komen. Bankovervallen komen de laatste tijd steeds vaker voor. Onlangs waren er zelfs zeven op één dag. Het is tekenend voor de wanhoop die veel Libanezen ervaren. Ook Bassam al-Sheikh wandelde vorige maand met een automatisch geweer en een fles benzine zijn bank in het centrum van Beiroet binnen. Hij gijzelde het personeel en de klanten en bleef net zo lang zitten totdat hij een deel van zijn spaargeld had. Hij moest de ziekenhuisrekening van zijn doodzieke vader betalen en kreeg al maanden geen geld meer van de bank. We gingen langs bij de man die nu voor veel Libanezen een held is: Alle banken werden uit veiligheidsoverwegingen gesloten. Het personeel voelde zich niet langer veilig en vertikte het onder deze omstandigheden voor hun eigen magere salaris nog naar kantoor te komen. Vandaag maakten de banken bekend morgen weer open te zullen gaan, na vijf dagen dicht te zijn geweest. De Libanese munteenheid verloor de afgelopen drie jaar 95 procent aan waarde. Driekwart van de Libanezen leeft inmiddels onder de armoedegrens. “We sterven hier een langzame dood. Het is een catastrofe. Ik weet niet of we al in de hel leven of daar bijna zijn aangekomen”, zegt Hassan Moughnieh tijdens een wandeling door het centrum van Beiroet. Hij is de voorzitter van de vereniging van spaarders, met 80.000 leden. “Er is niets meer in Libanon. Ons geld is door de corrupte elite gestolen, we zijn het enige land ter wereld zonder elektriciteit. We hebben geen water, slecht onderwijs en slechte gezondheidszorg. We hebben niets.” Toch lacht Hassan met stralende witte tanden. Want als voorzitter van de vereniging van tienduizenden Libanese spaarders, strijdt hij voor een betere toekomst. “Ik doe het voor mijn kinderen. Dit is uiteindelijk ons land.” Het zijn voor hem drukke weken. Want terwijl de een probeert het land te verlaten, berooft de ander de bank van zijn eigen geld. “Als je vreedzaam de bank binnenloopt en om je geld vraagt, dan kan je ernaar fluiten. Kom je even later gewapend terug, dan ontdek je dat ze het geld toch kunnen geven. Het is zeer spijtig, dat is de situatie hier.” “De banken sluiten is een belachelijke oplossing”, vindt Moughnieh. “Er moeten razendsnel echte oplossingen komen. Een plan. En als dat niet snel gebeurt, dan zullen de problemen alleen maar groter worden. Met tientallen, honderden tegelijk zullen we de banken aanvallen. Het is ons geld, ze hebben het gestolen!”