Wie binnenkort in de bus stapt in Rotterdam, kan zomaar een oud-wereldkampioen achter het stuur treffen. Voormalig topbokser Don Diego Poeder laat zich omscholen tot buschauffeur. “Ik word hier en daar al wel gespot. Dan gaan de duimpjes omhoog. Iemand maakte zelfs een foto. Ik krijg gelukkig goede reacties”, zegt hij tegen Rijnmond. Poeder kwam van 1994 tot 2007 uit in de zwaargewicht- en cruisergewichtsklasse. Hij werd één keer wereldkampioen en pakte drie keer de nationale titel. In 2012 en 2014 maakte hij nog een terugkeer in de ring. Bij zijn laatste rentree was hij 42 jaar oud. Hij vindt zijn carrièreswitch niet zo vreemd. “Ik moet ook overleven”, zegt Poeder. “We moeten werken. Als je normaal blijft doen, komt het goed. Zo heb ik altijd in het leven gestaan.” Hij is nog leerling en krijgt enkele weken lang les in de bus onder begeleiding van een instructeur. Als alles goed gaat, rijdt hij deze zomer zijn eerste zelfstandige ritten, zonder instructeur en met passagiers. “Ik kijk ernaar uit om zelfstandig de weg op te gaan. Ik vond het rijden in het begin heel spannend, maar die spanning is steeds minder. Maar ik beschouw dit ook als topsport. Ik wil dit daarom ook blijven doen.” Hij krijgt zeker geen voorkeursbehandeling. “Ik moest net als alle nieuwkomers gewoon eerst allerlei testen doen. Medische en psychologische. Het is belangrijk dat ze het vertrouwen hebben om je in zo’n bus te zetten. Vervolgens moest ik zelf een keer rijden om aan te tonen dat ik inderdaad aanleg had.” “Toen ik eenmaal echt in de bus achter het stuur zat, wist ik: ja, dit is het! Vervolgens ben ik doorgestroomd naar de rijles. Dat doe ik nu.” Hij is al meerdere keren herkend in zijn nieuwe functie. “Ik heb eigenlijk niemand verteld over deze stap, maar ik word hier en daar al wel gespot.” Poeder heeft een bijzondere afspraak met zijn nieuwe werkgever. Hij gaat twintig uur per week als buschauffeur werken, de andere twintig uur traint hij andere chauffeurs en personeelsleden van vervoerbedrijf RET om fit te worden en te blijven. “Als tiener droomde ik er natuurlijk vooral van om sporter te worden.” Met voertuigen had hij niet zo veel. “Maar toen kwam ik in het olympisch team. Ik was 25 en kon opeens een auto krijgen. Een Audi! Alleen: ik had geen rijbewijs.” Zijn instructeur wist niet wie hij was. “Ik kende hem niet, maar ik heb Don meteen opgezocht op YouTube. Wat ik toen zag… stukjes van wedstrijden, zijn wereldkampioenschap. Zo indrukwekkend. Zo, dát is een goede, dacht ik. Zijn voordeel is natuurlijk: hij heeft de discipline. Dat heb je in boksen, dat heeft hij nu bij het lessen.”