Teflonproducent Chemours – voorheen DuPont – wist al tientallen jaren dat de pfas die het gebruikte de omgeving vervuilde en gevaarlijk was voor personeel en het milieu. Dat blijkt uit honderden vertrouwelijke documenten en Amerikaanse rechtbankstukken die het BNNVARA-programma Zembla in handen heeft. In 1993 wordt bij de vestiging in Dordrecht ontdekt dat er onder de fabriek een probleem is met de vervuiling van grondwater. Er worden pfas-concentraties gemeten die 75 keer hoger zijn dan de eigen norm van DuPont. Op last van het hoofdkantoor in de VS wordt een pfas-coördinator aangesteld. Die constateert dat er door kapotte en scheurende leidingen grote hoeveelheden pfas zijn gelekt en ondergronds “een stortplaats” is ontstaan. Hij waarschuwt dat de vervuiling zeer moeilijk te beheersen is en dat de verspreiding van de stof ernstige aansprakelijkheidsgevolgen kan hebben. DuPont Dordrecht stelt in interne correspondentie dat de vervuiling voor 2030 moet zijn opgeruimd. In 2003 is dat nog niet gelukt, blijkt uit de stukken. In 2016 constateert de Omgevingsdienst dat de vervuiling niet kan worden opgeruimd omdat het technisch en financieel niet haalbaar is. Rond dezelfde tijd maakt DuPont zich ook zorgen over de stortplaatsen in de buitenlucht die het bedrijf gebruikt voor pfas-afval. De coördinator schrijft dat het ethisch gezien het beste is om metingen te gaan doen, maar dat daar politieke problemen bij komen kijken.