Willem Nijholt is overleden. Volgens zijn zaakwaarnemer is hij vanochtend thuis in Amsterdam vredig ingeslapen. De bekende en veelzijdige acteur, zanger en danser was 88 jaar. Nijholt speelde gedurende zijn carrière in vele tientallen theaterproducties, films en tv-series. Eind jaren 60 werd hij bekend bij het grote publiek door de tv-serie Oebele. In de jaren 70 trad hij vooral op in musicals en cabarets, waarvan zijn rol als Emcee in Cabaret hem het meest dierbaar was. Hij speelde ook in Foxtrot van Annie M.G. Schmidt en de Nederlandse versie van Miss Saigon. Begin de jaren 70 werkte hij samen met Wim Sonneveld en Corrie van Gorp. Ook speelde hij in veel toneelstukken en tv-series, zoals De Stille Kracht, De Kris Pusaka en Willem van Oranje. In 1977 werd hij onderscheiden met de Johan Kaartprijs en in 1989 de Paul Steenbergen-penning. Een van zijn bekendste rollen op het toneel was die van de componist Salieri in Amadeus van Peter Shaffer, die hij tot twee keer toe vertolkte. Als presentator was Nijholt onder meer te zien in de eerste edities van Kinderen voor Kinderen in 1980 en 1981. In 2013 speelde hij een van zijn laatste televisierollen in de serie Penoza II. In 2018 trad hij voor het laatst op op toneel, in De Indië Monologen. Twee jaar geleden was hij nog kort te zien in de met een Emmy-award bekroonde jeugdserie Kabam! In de televisie- en theaterwereld wordt bedroefd gereageerd op het overlijden van Nijholt. Musicalproducent Albert Verlinde noemde Nijholt in RTL Boulevard “een verschrikkelijk veelzijdig acteur” en “een grootheid”. Tony Neef en Linda Wagenmakers, die in de jaren 90 met Nijholt in Miss Saigon speelden, hebben mooie herinneringen. “Hij was een soort papa voor ons, we noemden hem ‘papa kroepoek’. We konden altijd bij hem terecht. Als ik liefdesverdriet had, kon ik zo in zijn oksel kruipen”, zegt de zangeres tegen het ANP. Ook Neef spreekt van een geweldige tijd. “Hij was heel sociaal, altijd leuk, echt een fantastische man.” Schrijfster Yvonne Keuls herinnert zich het moment nog goed dat ze bij Willem Nijholt aankwam met haar boek Mevrouw mijn moeder. Hij vertelde haar dat ze er een toneelbewerking van moest maken en dat hij graag haar moeder wilde spelen. “Ik dacht dat hij een geintje maakte”, zegt Keuls. “Ik kon het niet geloven. Maar toen ging hij zitten en veranderde heel langzaam in mijn moeder. En ineens had hij haar stem. Ik kon het niet geloven. En iedereen geloofde dat hij mijn moeder was.” Volgens Keuls heeft Nederland een groot acteur verloren. “Hij hoort echt bij de top. Niets was hem te veel. Hij was een man die veeleisend voor zichzelf en voor anderen was. Hij was een begenadigd man.”