Hoewel het Marokkaanse elftal geschiedenis schreef door als eerste Afrikaanse land door te dringen tot de halve finale op een WK, zijn het de moeders van de spelers die op internet de harten veroveren. De moeders die bij uitstek vooralsnog onzichtbare vrouwen zijn in de Nederlandse samenleving, waren dit WK de sterren van de show en werden gisteren gehuldigd door het Marokkaanse volk en de koning. Koning Mohammed VI stond erop dat de moeders van de spelers aanwezig waren bij de receptie op zijn paleis in Rabat. Na afloop werden deze beelden van de koning met de spelers én de moeders gedeeld: En daar gaat het in de Marokkaanse gemeenschap veel over: de rol van moeders op het afgelopen WK-toernooi. Voor veel Marokkanen is deze erkenning van hun rol heel bijzonder, zegt ook correspondent Samira Jadir. Gedurende het hele toernooi bewezen de Marokkaans spelers hun moeders respect. Na de overwinningen op België, Spanje en Portugal lieten ze hun moeders het veld op komen om in de feestvreugde te delen. Het waren foto’s als deze die viraal gingen op sociale media: Het eren van je moeder op deze manier is kenmerkend voor de Marokkaanse cultuur, zegt regisseur Abdelkarim El-Fassi. Hij maakte in 2018 de documentaire Toen Ma naar Mars vertrok, waarin hij de Marokkaanse moeder op onconventionele wijze portretteerde – door zijn moeder haar migratieverhaal te laten vertellen. El-Fassi kan de actie van de voetballers waarderen. “Heel mooi om te zien hoe die vrouwen die vaak in de schaduw staan van de man, uit de schaduw getrokken worden door hun zoons.” El-Fassi noemt het een moment van besef voor de spelers. “Heel de wereld mag weten dat ook hun moeder verantwoordelijk is voor het succes. Deze jongens weten als geen ander dat deze vrouwen zowel vader als moeder waren. Vooral bij Hakim Ziyech, die opgroeide zonder vader. Moeders worden heel vaak vergeten. Je kan geen profvoetballer worden als je niemand hebt die heel dichtbij je staat. Want hoe groot je talent ook is – het gaat erom dat er mensen zijn die je ondersteunen in je droom.” Ook legt El-Fassi uit dat de gezamenlijkheid in de Marokkaanse cultuur centraal staat. “In de Nederlandse cultuur ben je vaak zelf verantwoordelijk voor het succes en het falen. Wij komen uit een collectieve cultuur waarin we elkaar nodig hebben en ons succes niet alleen toeschrijven aan onszelf, maar allereerst aan God en daarna aan de mensen om ons heen. Dat vind ik een heel mooie benadering, want je doet niks zelf, je kan niets alleen doen.”